رباعی

تنها نه در محاصرهی خشکسال بودسیبی که هیچگاه نچیدیم کال بودمیخواستیم سبز بمانیم، سادگیستوقتی بهار دستخوش ِ انحلال بودبا برگریز پا به زمستان گذاشتیمدر سفرهمان وگرنه بجز اشتعال بود□گفتیم شعر آیه و شاعر پیمبر استاما جواب ِ زندقه سنگ و سفال بودبر آنتنی که ذهن ِ شما بود و درد ِ مایک طول ِ موج فاصله یا اختلال بودما داد کردهایم که بیدارتان کنیمبیداری ِ شما جریانی محال بود□فریاد ِ رعد را که شنیدید از هراسدیدم دهان ِ شکوهیتان لال ِ لال بودجلیل واقع طلب بخوانید...