رباعی

کسی نمی داندکه آسمان نگاهتچگونه ابری شددلتکه سبزی جنگل رکابدارش بودچرا به صاعقه ی دوردست نامه نوشتچرا ترانه نخواندی برای جاری ِ آبهمیشه شرقی منای غریب دلتنگیتو را چه با مرداب☆چرا دوباره سفر؟کدام جاده تو را سوی خویش می خواند؟قبیله می پرسدچرا نمی مانَد؟مگر قرار نبود آب را ترانه کنیم؟مگر تو تشنه نبودی ؟هنوز چشمه که هست☆بیا ستاره بچینیم و آسمان بخریموشرحه شرحه حکایت برای راحتی خواب لاله ها ببریمکسی نمی داندبیا بگو که بدانندعاشقیم هنوز☆جلیل واقع طلب بخوانید...

✍✍✍حالا که گل می تراود وقت ِ عبور از نگاهت بگذار منهم بچینم یک شاخه نور از نگاهت انگار این روزها هم ایفاگر ِ نقش ِ تلخی ست آیینه ریزان ِ چشمت رقص ِ بلور از نگاهت گفتم که می دُزدد آخر عِرق ِ مسلمانی ام را این آیه هایی که جاریست مثل زبور از نگاهت بی شک اگر کوه هم بود جای ِ من آوار می شدچندان که خوردم پیاپی زخم ِ غرور از نگاهت مثل مسیحا گذر کن گاهی از این مدفنستان شاید که جانی بگیرند اهل ِ قبور از نگاهت جامم به چشم تو بسته ست از این عسل مست مستمدر هر کجا...