جلیل واقع طلب

شعر

شعله'>شعله شعله آتش در دلم دمیدی   جلیل واقع طلب

شعله شعله آتش ، در دلم دمیدی

آنچنان که در من، دوزخ آفریدی

هر کجا که خواندی، بال و پر تکاندی

یا مرا پراندی ، یا خودت پریدی

ای همیشه با من ، این تویی تو یا من؟

گرچه از تو تا من، درّه ها کشیدی

گاه چون بهاری ، گاه شوره زاری

گاه آشکاری ، گاه ناپدیدی

ای که از حواشی ، سینه می خراشی

شمر اگر نباشی ، بی گمان یزیدی

جلیل واقع طلب